Gry FPS

Return to Castle of Wolfenstein to sequel robiącej furorę na początku lat 90 gry o tytule Wolfenstein 3D. Wtedy gra ta była prawdziwym hitem. Doskonała, jak na tamte czasy grafika i akcja dziejąca się w zamku to było coś fantastycznego. Jednak nie ma co porównywać obu tych gier. Ponad dziesięć lat różnicy robi swoje. W grze wcielamy się w amerykańskiego komandosa B.J. Blazkowicza. Aby dokładnie wiedzieć, co jest celem ostatecznym gry należy dokładnie obejrzeć intro. Jednak jest ono w języku angielskim. Ci, którzy tego języka nie znają, mogą grać bez dokładnie obranego celu. Coś w stylu ‘zabij, kogo się tylko uda’. Gra toczy się w okół legendarnej postaci króla Heinrich, który zmarł w 943 roku. Próbował on wywołać duchy praprzodków, którzy posiadali nadprzyrodzone moce, jednak śmierć pokrzyżowała mu plany. Książe został zamknięty w grobowcu, tak aby nikt go nigdy nie odnalazł. Jednak tysiąc lat później Adolf Hitler wpada na wspaniały pomysł wskrzeszenia tegoż mości pana. W zasadzie na ten pomysł wpada H. Himmler. Postanawia on odszukać grobowiec swojego imiennika. Bardzo zaangażowany w ten plan, odnajduje, to czego szukał w 1943 roku. Fabuła gry przedstawia się niesamowicie. Podkreśleniem dobrej fabuły jest grafika. Zastosowano w niej silnik z Quake’a III. Powoduje to, że gra świetnie się prezentuje. Również muzyka jest doskonała. Świetnie zgrywa się z akcją gry. Przeciwników jest kilka rodzajów. Od zwykłego żołnierza z Lugerem lub MP34 w dłoniach, przez Zombie, aż do Super żołnierza. Niestety postaciom tym brakuje realizmu. Ale gra przynajmniej jest urozmaicona. Nasz bohater ma do wykonania 7 misji, podzielonych na zadania. Akcja toczy się w okolicach zamku Wolfenstein. Przeniesiemy się też do Norwegii, aby tam wykonać kilka zadań. Do grania w tego Wolfa nie potrzeba nam jakiegoś super sprzętu. Wystarczy średni komputer i będzie można świetnie się bawić. RTC Wolfenstein to dobra strzelanka, polecam ją każdemu, kto chociaż trochę interesuje się tego typu grami. Gorąco Polecam!

Medal of Honor: Pacific Assault to chyba tytuł, którego nie muszę przedstawiać. Poprzednie wersje tego FPS’a traktowały o wojnie na froncie zachodnim w Europie. Natomiast Woja na Pacyfiku, jak sama nazwa wskazuje, umieszczona jest na wybrzeżach Pacyfiku. Tematem przewodnim jest atak Japończyków na Pearl Harbour. Grę rozpoczynamy przybyciem do tej właśnie bazy. Na pewno zaszokuje nas pięknie odwzorowanie tego miejsca. Trochę czasu spędzimy oglądając miejsce, w którym się znajdziemy. To podziwianie niestety przerwie nam niespodziewany atak Japończyków. W mgnieniu oka będziemy musieli zacząć ratować siebie i innych. Naszym pierwszym zadaniem będzie dotarcie w całości na łódź. W trakcie tego zadania zauważymy na pewno niemal filmową scenerię. Walki toczą się wszędzie tam, gdzie sięga nasz wzrok. Naprawdę, niesamowity rozmach przygotowano w tym wydarzeniu. Jednak podobnych widoków nie będzie zbyt wiele. Misje są schematyczne i w zasadzie polegają na zabiciu hurtowych ilości wrogów. Niektóre momenty potrafią doprowadzić nas do szału, np. gdy stanie przed nami wrogów więcej niż zdołamy pokonać. Broń, którą otrzymujemy przydziałem kończy się szybciej niż myślimy. Dlatego też musimy oprzeć się na japońskiej technologii. Trzeba będzie zbierać broń po naszych żółtych nieprzyjaciołach. Dużą rolę odgrywać będą także ciosy kolbą lub bagnetem. Na szczęście Japończycy bardzo palą się do walki wręcz. Teraz w MoH:PA możemy wydawać polecenia naszym towarzyszom. Do wyboru mamy 4 komendy. Atak, otworzyć ogień, zbiórka, wycofać się. Komendy czasem są niedostępne. Zależy to od sytuacji, w której się znajdujemy. Żołnierze całkiem nieźle wypełniają te rozkazy, chociaż czasem popełniają małe gafy. Dobrym pomysłem okazało się przyłączenie do drużyny sanitariusza, z którego pomocy można skorzystać kilka razy w trakcie misji. Grafika została przygotowana perfekcyjnie. Etapy są rozległe, wszystko ładnie wykończone. Twarze żołnierzy są mistrzowsko zaprojektowane. Jednak te dobrocie ciągną za sobą spore wymagania sprzętowe. Oprawa dźwiękowa jest równie dobra co grafika. Speeche postaci są doskonale podłożone. Strzały, okrzyki, dźwięki maszyn są naprawdę wzorowe. Powoduje to, że po tą grę sięgną tłumy graczy, Serdecznie polecam ją szczególnie fanom gier wojennych.

Jedną z najpopularniejszych gier typu FPS jest Call of Duty II. Jest to strzelana, której fabułę umieszczono w czasach drugiej wojny światowej. W grze spotkamy się z trzema kampaniami.. Kolejno są to: rosyjska, brytyjska, amerykańska. Zdecydowanie najlepsza jest brytyjska. Do gry wprowadzono nowe rozwiązanie. Na planszy nie znajdziemy już apteczki ani nie spojrzymy na pasek naszego zdrowia. Widzimy jedynie czerwoną łunę i słyszymy ciężki, kiedy zostaniemy postrzeleni. Jednak aby zregenerować swoje wystarczy na chwilę skryć się w jakimś ustronnym miejscu. Po odpoczynku nasz bohater znowu żwawo maszeruje zabijając niemieckich żołnierzy. Jest to rozwiązanie równie nie realne jak wszędzie leżące apteczki, lecz dużo lepsze od tychże apteczek. Na razie musimy poczekać na coś nowego. Graficznie gra prezentuje się dobrze, aczkolwiek specjalnie napisany silnik graficzny nie jest cudowny. Gra wygląda deczko słabiej od innych konkurencyjnych gier tego typu jednak ma też nieco mniejsze wymagania. Dźwięk natomiast jest przygotowany na bardzo dobrym poziomie. Symfoniczne utwory grane w odpowiednim momencie powodują, że wola walki natychmiastowo wzrasta. Strzały czy inne odgłosy również są bardzo dobrej jakości. Sztuczna inteligencja naszych przeciwników, czy też kompanów broni jest na całkiem dobrze przygotowana. Zachowują się oni jak należy, są świadomi otoczenia oraz wydarzeń. Potrafią działać samodzielnie, jednak kiedy przychodzi co do czego to czekają na naszą reakcję.  Przeciwnicy z kolei tylko czekają na nasze zawahanie. Niemcy prezentują się bardzo dobrze. Są dość sprytni i inteligentni. Ogólnie druga część CoD’a jest całkiem udanym sequelem gry. Gra sie w niego całkiem przyjemnie, zupełnie jak w pierwsza część. Sykoda tylko ze tryb multiplayer zostal okrojony o najciekawsze tryby. Chodzi mi mianowicie o Domination oraz Base Assault. W MP znajdziemy jeszcze tradycyjny Deathmatch, Flag Capture oraz Search and Destroy. Jest to znany z Counter Strike motyw podkładania bomb. Ogolnie stwierdzam, ze gra jest dość dobra i godna polecenia.

Gry FPS to gry komputerowe, w których świat gry widzimy oczami naszego bohatera. Jest to tak zwany FPP czyli First Person Perspective. Gracz najczęściej ma za zadanie zabijać wrogów oraz unikać ciosów przeciwnika. Czasami dodatkowo dostajemy zadanie odnalezienia jakichś przedmiotów etc. Postać, którą gramy najczęściej posiada kilka rodzajów broni. Najważniejszym elementem gry jest życie. Opisane jest ono za pomocą punktów życia. Najczęściej jest ich 100, jednak z każdym otrzymanym postrzałem nasze zdrowie zmniejsza się. W momencie kiedy spadnie ono do zera, przegrywamy, a nasza postać ginie. Wtedy najczęściej musimy rozpocząć misję od nowa lub od miejsca ostatniego zapisu tzw. save’a. Gatunek rozwijał się już w latach 70 ubiegłego wieku, lecz FPS z prawdziwego zdarzenia powstała dopiero w 1992 roku. Była to produkcja pod tytułem Wolfenstein. Wydawcą tego projektu było ID Software. Wolfenstein nie był jednak typową grą 3D. Nazywano ją grą 2,5 D. Korytarze, które mijaliśmy w grze mogły być tylko na jednym poziomie. Dopiero następcy Wolfenstaina mogą zaliczyć się do gier w grafice 3D. Pierwsze gry FPS zazwyczaj były przeznaczone dla jednego gracza. Jednak przechodzenie etapów stało się monotonne. Dlatego w późniejszych produkcjach wprowadzono tryb gry multiplayer. Teraz istnieje wiele gier FPP, które są przeznaczone do gry wieloosobowej. Ogólnie rzecz ujmując, są to fajne gry dla ludzi, którzy lubią się rozerwać w niezbyt skomplikowanych misjach.